Nieuws 2003

Op deze pagina staan de meest recente belevenissen van Henk en Jannie. Deze informatie bereikt ons (familie) via gsm, sms, email of de post(duif). Dit zet ik (webmaster) dan direct in deze rubriek. 


Uganda, 3 januari 2003.


We hebben alles voor elkaar gemaakt voor de safari. Vanmorgen konden we met een gerust hart vertrekken naar Uganda. 

We weten niet wat ons overkomt in Kenia en Uganda, niemand zwaait naar ons. Bij onze koffie picnick,s komt bijna niemand kijken. Eigenlijk is dit wel super relaxed. In het plaatsje Jinja in Uganda hebben we een prachtige camping opgezocht met uitzicht op de Witte Nijl. De Douche,s hadden geen achtermuur,zo kon je tijdens het douchen genieten van het uitzicht over de Nijl. De oorsprong van de nijl is ook hier heel veel wild water met hoge watervallen.. 

Hier hebben we ook nog op geraft.Dit doen we dus nooit weer. Echt de laatste keer dat wij geraft hebben. De omgeving is hier heel groen met veel bananen en papyrus plantage,s. De wegen zijn hier ook prima voorelkaar. We hebben hier een nederlands echtpaar ontmoet die werken op de Ned. ambassade in Kigali in Rwanda.Ze vonden dat we Rwanda ook nog moesten bezoeken dit hebben we gedaan en hebben hier zeker geen spijt van gehad. 

Als we onderweg zijn vraagt iedereen waar we vandaan komen en waar we heen gaan. De verbazing is dan erg groot als we vertellen dat we uit Nederland zijn komen rijden.Het is heel normaal dat er geen elektriciteit of water uit de kraan komt, zelfs in hotels. Als we op de campings zijn liggen we soms om 8 uur al op bed en staan we weer op als de hanen weer beginnen te kraaien. 

Onderweg zien we ineens fietstaxi,s. Dit is een fiets met spciaal zacht kussentje achterop, versierd met kleurige franje,s. Natuurlijk zijn wij hier ook een keer op geweest. Ze hadden een hele trap aan ons. 

In Mweya in Queen Elizabeth national park hebben we onze eerte safari tocht gedaan. Dit is erg mooi en indrukwekkend. Veel dieren gezien en prachtige savanne,s. De lodge waar wij sliepen was een zwembad en deze was goed afgeschermd,want de nijlpaarden hebben de gewoonte om s,nachts het zwembad in te gaan. Krijg zo,n beest er maar weer eens uit....... 

Rwanda, 14 januari 2003.


Vandaag zijn we de grens over gegaan naar Rwanda. gelukkig iedereen zwaait hier weer. We zijn doorgereden naar het noorden naar Ruhengeri dit is een gebied met erg veel krater meren. Hier is ook een grote populatie gorrilla,s die mag je een uur bekijken voor 250 dollar. Soms moet je uren lopen voordat je ze gevonden hebt. We hebben maar een ansichtkaart gekocht van deze beesten dit leek ons beter.

We zijn verder naar het zuiden gereden door oerwoud. Hier liep een fantastiche asfalt weg. Tegen de grens van Congo zijn we gestopt en hebben hier overnacht. Hier hebben we mensen gesproken over die vreselijke oorlog. Mensen zonder handen,benen of armen het is een tragedie. 

Terug gereden naar Kigali en daarna door Tanzania heen naar Kenia. Een keer sliepen we in een hotel. We dachten we eten hier maar niet, we zoeken een ander restaurantje op. Het was er nogal vies. Hier aangekomen, ze hadden alles. Alleen we moesten eerst betalen want het eten gingen ze halen bij een hotel o.k. Wij bestellen kip en geit. Altijd kans. Inmiddels was er al een Massai man aan ons tafeltje komen zitten. Jannie kreeg al een armbandje van hem. Heel aardig dat wel. Na een halfuurtje was het eten er. Alles in een plastic zakje. De kip en de geit waren wederom zo taai en vet en spierig, het was niet weg te krijgen. De Massai man luste de geit heel graag en onze serveerster kwam ongevraagd onze kip opeten die wij opzij hadden geschoven. Ze begon er lekker aan te kluiven, ook haar zuster kwam nog kluiven. De Massai man zat onderhand al heel onsmakelijk te eten. En wij hadden nog een zakje slappe patat. We zaten gezellig met z,n vijven te eten. We konden ons lachen niet voor ons houden. Uiteindelijk vroeg de serveerster ook nog om een cola. We zijn met een beetje honger naar bed gegaan. Dit verhaal is natuurlijk erg grappig maar voor deze mensen is er allicht niet elke dag vlees en laten dit niet zomaar aan hun neus voorbij gaan. 

23 januari hebben we onze kinderen ontmoet op de Upper Hill Campsite in Nairobi. Hoe dit is gegaan kunnen jullie beter aan hun zelf vragen. Dit was een beetje een blamage van onze kant en dit schrijven we natuurlijk niet graag. 

Kenia, 23 januari 2003.


Na aankomst van onze kinderen zijn we 2 dagen op de Upper Hill Campsite in Nairobi gebleven. Lekker wat bijkletsen en aclimatiseren. Het is een heel verschil Nederland of Afrika. Zeker als je nog nooit kennis hebt gemaakt met dit soort landen. 

25 januari 
Onze safari is begonnen. We hebben een busje voor precies 8 personen en de chauffeur tevens onze gids. Zodra we Nairobi uit zijn begint het echte Afrika. We rijden door de Rift Valley via Narok naar onze eindbestemming van deze dag de Massai Mara Nat. Reserve. 

Hier staan we op een heel eenvoudige camping in de wildernis. Gelukkig wel omheind en in de nacht mannen met geweren die de wacht houden. s.Morgens om 6 uur opstaan en dan opzoek naar de wilde dieren. Tot ongeveer 9 uur en dan weer terug naar de camping. Om 4 uur herhaald zich dit weer tot ongeveer 6 uur. We hebben "the big 5" allemaal gezien. Iedereen is wel een beetje stil van deze grote gevaarlijke dieren. Het is b.v. een prachtig gezicht om een roedel leeuwen met 10 jonkies te zien of een grote luipaard die aan het drinken is. 

In een Massai dorp hebben we kunnen zien dat het leven heel anders is dan het onze. Hier hebben vrouwen zeker niet zoveel te vertellen. Iedere man heeft 3 of meer vrouwen en een weet niet hoeveel kinderen. De taken zijn strikt gescheiden. het vee is s,nachts binnen de omheining van het dorp anders worden ze opgegeten door de leeuwen. Met het gevolg dat er ontzettend veel muggen zijn. Zoveel hebben we nog nooit bijelkaar gezien. (vraag Hilde) 

Dag 4 van onze trip begint in Nakuru. Hier zien we duizenden en duizenden flamingo,s in Lake Nakuru. Het meer is compleet roze. 

Dag 5 en 6 stonden we op een camping in het Samburu Nat.Park nabij Archers Post. Deze camping was niet omheind en we mochten s,nachts de tent niet uit om naar het toilet te gaan. Lekker spannend als ze dit tegen je zeggen. Onze tenten werden goed door iedereen vergrendeld sommigen van ons hadden zelfs dikke stenen voor de ingang liggen. We noemen geen namen. De stoere praatjes waren een beetje verdwenen. Hier was ook het eind van onze safari. 

Vanuit Nairobi zijn we met de nachttrein vertrokken naar Mombassa. Naar Tiwi beach, witte stranden,we stonden bij of op het strand onder een palmboom. Geweldig. Het leek wel vakantie. We konden lekker snorkelen alhoewel niet voor iedereen weggelegd. Voordat we met het bootje bij de snorkelplaats waren aangekomen, waren er nl. 3 personen zeeziek. Ook hier noemen we geen namen. 


Een paar dagen later hebben we dagtocht gedaan naar Melindi. Hier hebben we gesnorkeld in het Marine Nat. Park(onder water). De vissen zwemmen om ons heen echt schitterend en niemand is zeeziek geweest. 

De laatste dag weer terug met de nachttrein naar Nairobi. Halverwege de rit stond de trein stil. Er was een andere goederen trein ontspoord en we moesten met bussen verder. Al met al 6 uur vertraging. 
Jos en Hilde zijn gebleven die gaan nog 10 dagen naar Zanzibar. 
Dit is een hele kleine impressie van onze trip. De details zijn op te vragen bij D,R,P,A,J,H 
7 februari 

De rest van de familie naar het vliegveld gebracht. We kunnen allemaal terug kijken op een fantastische vakantie samen. We hebben allemaal enorm genoten en we hebben ontzettend veel lol gehad.

Zanzibar, 7 februari 2003.


We hebben de Italiaanse dokter Pino en Margot nog weer ontmoet in Nairobi bij de missiepost Ivrea sisters. Hij was erg teleurgesteld. De oogoperatie's die was gepland om deze tijd en waar hij 150 mensen voor heeft uitgezocht die hiervoor in aanmerking zouden komen gaat niet door. Deze mensen wonen allemaal in ver afgelegen gebieden. Het wordt eerst uitgesteld tot eind april. 

Een oogoperatie team die in Zuid Sudan aangekomen was die kon daar niet opereren omdat die organisatie daar de mensen niet voor had verzameld. De streek waar Pino werkt ligt tegen Zuid Sudan aan misschien 100 mk van elkaar af. Het was niet mogelijk dat dit team naar Kenia toe kwam. Dus het hele team gaat terug naar Europa. 

Wat wij nu allemaal horen hoe het toe gaat met diverse bekende organisatie,s daar wordt je echt niet vrolijk van. Nog 1 verhaal over dokter Pino. Hij heeft altijd gebrek aan medicijnen. In zijn katholieke kerk waar hij door uitgezonden wordt in Italie had een inzamelingsactie voor hem georganiseerd. Wat gebeurde er toen, het geld was aangekomen bij de priester van Sololo in Kenia. Dus hij kon er weer nieuwe medicijnen van kopen maar nee de priesters hadden besloten om er een groot kruis voor te kopen en dit was ook al gebeurd.Conclusie Pino stond weer met lege handen. 

Wij mochten in april ook nog wel mee met het oogartsen team maar dit doen we maar niet. Wel jammer het leek ons erg leuk.

Zo we zijn vertrokken vanaf Nairobi via Arusha naar Zanzibar. Hier hebben we Jos en Hilde weer opnieuw ontmoet. Deze waren vanaf Mombassa naar Zanzibar met de bus gegaan.

Zanzibar is een echt vakantie eiland met witte stranden en een prachtige azuur blauwe zee. En natuurlijk met palmbomen. Kan het nog mooier. We sliepen in een hutje op het strand. Dit is altijd lekker voor in bed al die zandkorrels. mmmmmm

De kruidentoer was erg leuk om te doen We hebben gezien waar de nootmuskaat,peper,kaneel en nog veel meer groeit. We hebben ons goed wat vermaakt. 

Het was wederom een heel gedoe om onze motoren op de ferry te krijgen. Gewoon weer met mankracht vanaf de kade het schip in. Nog een trap af en op. geweldig wat een gemartel en het was er zo warm.

Zanzibar is voor 90 % moslim en dit is goed te horen ook. De gebeden komen vanaf 5 uur s'morgens weer tot ons door de luidsprekers. Dan draaien wij ons nog een keer om. Het is hier echt heel warm en vochtig. Niet echt lekker en zeker niet in de nacht. Van aankruipen is geen enkele sprake. Hier verschillen wij over van mening dit even terzijde.

Malawi, 16 februari 2003.


We hebben Jos en Hilde op het vliegtuig gezet en uitgezwaaid achter raampjes met tralies en ze konden onze handen geloof ik nog net zien. Maar wel zwaaien he. 

Daarna zijn we zelf weer vertrokken naar Dar es Salaam en de dagen erna doorgereden naar Malawi, naar het Malawimeer. Onderweg in eenvoudige questhouses geslapen. Hier zien we weer van alles. Sate wordt niet aan sateprikker gedaan maar aan spaken van een oude fiets. 

Soms staat er een bord internet aanwezig. Dus dat is voor ons wel gemakkelijk. Maar als je vraagt kan ik het internet even gebruiken kijken ze je zo vreemd aan. Nee, we hebben geen internet maar een dorp verderop daar hebben ze het wel.Hetzelfde met koffie restaurants, ach lekker denken we dan even een bakkie doen, dan krijg je als antwoord nee koffie hebben we niet, alleen cola. Beee bah.
Of we gek geworden zijn om naar koffie te vragen. Vreemd volk die afrikanen. Heel erg vermakelijk dat wel.

Henk heeft z'n eerste lekke achterband gehad. 5 km voor de grens van Malawi.We waren ook nog verbaasd van hoe kan dat nou. Na 18.000 km toch niet slecht.
Wel handig dat we onze eigen gereedschap bij ons hebben want daar hebben ze geloof ik nog nooit van gehoord. Met het opruwen van de band gebruiken ze zand of een cola dopje.

Malawi is prachtig om door te rijden. Het is hier regen seizoen en alles is erg groen. We hebben nog weer een safari gedaan. Het koste ons twee uur wachten bij de ingang van het park. Het personeel van de lodge waar we heen gingen moesten ons ophalen. 

Het was niet toegestaan om met de motor door het park te gaan. Het was te gevaarlijk vanwege het wild en dit geloven we graag want die olifanten zijn groot. nou. 

Er is geen telfoonverbinding met de ingang en de lodge dus moesten we wachten tot er toevallig een auto naar de lodge ging en deze kon dan weer melden dat we opgehaald moesten worden. We hebben intussen wat soep gekookt en er kwamen al wel weer mensen naar ons toe, wat kletsen en zo. "hanging around"

Zambia, 25 februari 2003.


De grens van Zambia bereikt. De eerste nacht op een splinter nieuwe camping geslapen. Hier komen veel "overlanders". Dit zijn vakantiegangers in een grote vrachtauto, die reizen vaak van Kaapstad naar Nairobi. Deze vakantiegangers zijn bij ons en bij vele anderen niet zo populair. Ze zijn met een groep van ongeveer 15 tot 20 mensen. Ze hebben veel lawaai en zakken s'avonds tot laat door. Als je een beetje geluk hebt dan krijg je er gratis erg harde muziek bij.

Om 6 uur s'ochtends maakt de hele familie zich weer klaar voor vertrek incl. een half uur durende draaiende motor van de truck. Dit hadden we deze keer allemaal incl. op deze camping. Soms tref je een rustige groep maar meestal niet. we werden deze morgen om 6 uur al gevraagd door de manager van de camping of we onze rekening wilden betalen. Want ze was een beetje moe en dan kon ze wat gaan rusten. Ik denk dat ik een beetje raar heb gekeken.

 

Zambia, 26 februari 2003.


Het volgende bezoek was super relaxed het nat.park "South Luangwa". Dit is een open camp. Dus de dieren hebben het hier voor het zeggen. Dit hebben we inderdaad zelf ondervonden. We wilden naar ons huisje gaan en wie knabbelt er aan ons huisje ? een hele grote olifant met een klein olifantje wat een oedipoekie. De bewaker was al aanwezig die had dit al lang gezien dit geeft ons toch een safe gevoel. Het enige wat we konden doen is wachten tot ze uitgegeten waren en een deurtje verder gingen. 

Ze zeggen altijd dat olifanten gek zijn op sinasappels dus het is beter om deze maar niet bij je te hebben. We hadden er uiteraard nog wel een en deze hadden we s'middags gelijk maar opgegeten en het was ook nog een droog kreng ook nog. De schillen lagen nog wel in de prullenbak misschien dat daarom de olifant juist ons huisje kwam bezoeken wie weet.

s'Nachts komen de nijlpaarden uit het water en die zijn dan ook goed te horen en soms lopen ze rondom ons verblijf. We konden hier onze tent ook wel opzetten maar hier zijn we niet zo dol op. We gaan dan toch liever voor een huisje. Schijterig of niet dan.
Ook hier weer een prachtige safari gedaan in een open wagen. Zelfs een nachtsafari met een grote schijnwerper. Heel bijzonder.

Richting Lusaka gereden en gestopt in Luangwa. Dit is het drie landenpunt van Zimbabwe,Mozambique en Zambia. Hier zijn we gek op. Er was verder helemaal niets te beleven, ver in bush bush en het was werkelijk een gat. De weg ernaar toe is 85 km over een redelijk slechte begaanbare weg. Er is 1 benzinestation met erbij een camping. Hier zijn we een paar dagen blijven hangen en we waren wederom de enige gasten. 

De eigenaren een bijna bejaard echtpaar Keth en Wendy die uit Zimbabwe zijn verdreven en zijn hele gezellige mensen. Zijn ouders zijn na de oorlog vanuit Engeland geemigreerd naar Zimbabwe en hier een goede zaak opgezet. Hijzelf had ook een prachtige goed lopende zaak maar het wordt hun onmogelijk gemaakt om dit voort te zetten. Ze kunnen niet meer aan de juiste materialen komen en alles wordt hun tegen gewerkt. Alles wat ze opgeboude hebben is gewoon weg. 

Zimbabwe was een van de welvarendste landen van Afrika. Het is nu super corrupt. Hij dacht dat hij met pensioen kon gaan, nee dus . Omdat we de enige gasten zijn en hun het ook erg gezellig met ons vinden. Wendy en Keth zijn goede kwebbelaars en hebben zoveel te vertellen. Ze komen steeds langs of we nog wat nodig hebben. Gelukkig bestaan dit soort mensen ook nog. 

Op het laatst mochten we niet meer in de tent slapen dit was veel te warm (was ook zo). We sliepen bij hun thuis en we aten bij hun en douchen en alles. Het was net of we bij hun op visite waren. 

De camping" ligt aan  de rivier de "Zambezi". We zien af en toe mensen in een bootje langs varen. Het bootje is gemaakt van een uitgeholde boomstam, dit zijn meestal vissers. Of met een stel kakelende en ruzie makende vrouwen die het niet met elkaar eens zijn over de waar wat ze gaan verkopen of gekocht hebben op de markt alhier. (dit begrijp ik er tenminste uit) 

Het zijn veel mensen uit Mozambique, daar is niet zoveel te koop, hier trouwens ook niet maar goed. Deze mensen zijn pik en pik zwart. Als het een beetje donker wordt zegt Keth tegen deze mensen lach even anders kan ik je niet zien. Er is hier de laatste 200 jaar niet veel veranderd het is zo basic allemaal.

Henk heeft de motor van Jannie hier ook gerepareerd er zat een klein scheurtje in de las van de voorvork. Waarschijnlijk een fabrieksfout.Wel weer op de juiste plek want Keth had een lasapparaat. De doorsnee Afrikaan heeft echt geen lasapparaat. Als jer naar vraagt komen ze met een tube kit aan. 

Het is hier trouwens verschrikkelijk heet en vochtig in dit gebied. Er zijn dagen bij dat 55 graden kan worden met een luchtvochtigheid van 100 %. Gelukkig is het nu maar 40 graden. Kun je nagaan hoe wij slapen. S'nachts weer discussie over het aankruipen enzo.

We zijn 2 keer met Keth en Wendy mee geweest in z'n motorboot de rivier op. Het was overweldigend wat wij hier te zien kregen. Veel dieren konden we zien die tegen de avond bij de rivier komen drinken. Het was ook al prachtig zonder dieren. De dieren zijn altijd een soort toetje. 

Boababbomen van 500 jaar groeien hier. Het is echt regenwoud hier. Het hout van de boababboom is niet goed te gebruiken voor de produktie, gelukkig maar anders konden wij ze nu niet zien. Als er een erge droogte is dan zoeken de olifanten deze bomen op want in de buurt van deze boom is altijd nog vocht.
Wij voelden ons als mens erg klein in zo'n groot bos.

In de bush zagen we ook nog een grappige aap. Hij zat op een steen met z'n handen op z'n opgetrokken knieen. Het was net of dat hij ging zeggen: breng me een biertje en een sigaret. Op dezelfde manier kunnen afrikanen ook uren zitten te niets doen.

Zambia, 4 maart 2003.


We zijn aangekomen in Lusaka weer op een leuke camping. Het regende gisteren heel hard terwijl wij 15 km verderop aan het internetten waren. Bij terugkomst hadden we onze achteringang van onze tent nog openstaan met alle gevolgen van dien we werden er niet vrolijk van. Gelukkig schijnt de zon wel direkt weer maar niet na zonsondergang zoals gisteravond.
We hebben een paar wijntjes gedronken toen voelden we niet meer zo erg dat alles zo nat was.

Zambia, 5 maart 2003.

 

Vanaf Lusaka gereden naar Livingstone. Hier is de wereldberoemde waterval de Victoria Falls. Deze waterval is 1.5 km breed en is werkelijk zo mooi als men zegt. Op sommige plaatsen kun je de waterval amper zien vanwege de nevel met het gevolg dat je nat wordt tot op het vel. Verder gaat ook niet. 

We hebben ze bekeken vanaf de Zambia en de Zimbabwe kant en vanuit de lucht in een ultra light vliegtuigje. Ze weten ook hier wel de touristen te vinden met dit soort aktiviteiten. Dit beeld vergeten we niet zo snel weer. 

Botswana, 12 maart 2003.


Hebben we Zambia weer verlaten en zijn we naar Botswana vertrokken. We plakken steeds stickers van de landen die we bezocht hebben op de motorkoffers en de koffers raken al aardig vol en het staat heel erg kleurig. Veel mensen kijken er dan ook naar. Er zijn mensen bij die ons niet geloven dat we al deze landen zijn gepaseerd. 

We zijn aangekomen in Nata. Dit ligt bij een hele grote zoutvlakte. Zo groot onmetelijk. We zijn hierover gereden dit is zo griezelig apart. Er leeft totaal niks. Overal waar je kijkt geen horizon allen maar zoutvlakte. Soms komt er op sommige plaatsen water in het regenseizoen dan kun je duizenden flamingo's zien. Dit was nu niet het geval. 

We zijn met onze GPS system erover gereden. Het gevoel van richting is totaal verdwenen. Gelukkig konden we ook nog over ons eigen spoor terug komen als de GPS het misschien niet meer zou doen. Het is hier trouwens ook verschrikkelijk heet. We waren er s'morgens om 7 uur al dan gaat het nog. Na 1 uur wil je wel weer terug. We kregen echt een beetje een raar gevoel om daar helemaal alleen te zijn. 

16 maart 
Aangekomen in Maun. Deze plaats ligt tegen de Okavanga delta aan. Dit is een gebied van 2 provincies van ons bij elkaar. Er woont niemand, alleen het wild. De grootste populaties olifanten van heel Afrika loopt hier rond. 

Het is niet toegestaan om met de motor hier in te gaan wat ook niet zo aantrekkelijk is. Zomers staat de delta nagenoeg onder water. Het water komt uit Angola en duurt ongeveer een half jaar voordat alles onderloopt. Dit is de enige plek waar het water niet in de zee loopt. Het duurt ook een half jaar dat alles weer opdroogt. 

We zijn met een klein vliegtuigje naar een paar lodge's gevlogen en hier game drive's gedaan. Heel veel wilde dieren hebben we gezien. We sliepen in een tent wat eigenlijk niets meer met een tent van doen had. Met airco en douche en wc. Koelkast met koele drankjes enz. Het was een beetje aan de luxe kant. We kunnen toch zeggen dat we in een tent in de bush hebben geslapen.

NamibiŽ, 21 maart 2003.

 

Aangekomen in NamibiŽ. Na een paar dagen zijn we beland in Grootfontein op een camping "Die Kraal" Hier hebben we een Duits stel ontmoet. We zijn uitgenodigd om met hun mee te gaan naar Boesmanland in Tsumkwe. 

Hij komt hier al 8 jaar twee keer per jaar. De stamhoofd van dit volk is een vriend van hun geworden. Normaal gesproken kun je deze dorpen niet zo snel vinden. Per toeval heeft hij deze mensen ook ontmoet.We zijn daarheen gereden met hun auto dus dit was wel weer geregeld. 

Het was 300 km over graffelweg en dan nog 30 km over bospaadjes en het was bij de derde boom rechts en bij de 2e grote steen links. Hoe kun je zoiets vinden. Dit natuurvolk leeft echt in het bos in kleine nederzettingen met 1 familie van ongeveer 20 personen of zoiets. 

De vrouwen maken sieraden voor de verkoop. Bij dit dorp is ook een camping. Deze camping mag de naam camping eigenlijk niet hebben het enige wat er was was een prachtige oude boabobboom waar we onze tent onder hebben gezet. Geen water geen wc nul komma nul. Onder deze boom hebben we genoten van de stilte en de donkere nacht met z'n vele sterren

NamibiŽ, 21 maart 2003.  (2)

 

De mensen zijn erg schuw en hebben een heel aparte taal dit gaat met klik geluiden. Grappig om te horen maar we verstaan er helemaal niets van. Gelukkig kon de hoofdman wel een beetje engels anders konden we er helemaal niets mee aanvangen. 

Er gaan altijd een paar van de familie naar school vandaar. Deze school is op een andere plaats en dan zijn de kinderen lang van huis af en komen alleen de grote vakantie naar huis. De volgende morgen kwamen de vrouwen heel zachtjes naar onze boom om hun sieraden aan ons te laten zien. Natuurlijk hebben we wat gekocht het zijn ook nog leuke sieraden ook. Gemaakt van hout en struisvogel eieren. We hebben met handen en voeten gehandeld dit was wel lachen. 

De vrouwen hebben ook als taak om elke dag in het bos vruchten en knollen te zoeken. Wij zagen nergens vruchten en hun hadden al een zak vol maar ja wij zijn dan ook geen boeshman,vrouwen. 

Ze leven echt van dag tot dag van wat de natuur hun geeft. Zelf hadden we al bedacht om een groentetuin aan te leggen, wij zouden om komen van de honger. De mannen gaan soms uit jagen dit is echt mannenwerk. 

We mochten nog een keer terug komen en dan gaat Henk mee jagen en Jannie mee vruchten zoeken. Er was geen sprake van dat Jannie mee op jacht ging. Jammer. Ze vroegen Henk ook nog om een oude fiets te repareren. Dit wilde Henk wel dus mee naar het dorp en daar stond de fiets. Poreuse banden, de helft van de spaken weg, het was eigenlijk geen fiets meer, dus dit ging niet door. De fiets stond trouwens wel met een ketting op slot. 

Terug op de camping in Grootfontein stond ons alweer een heerlijke wiener schnitzel te wachten. De eigenaren zijn van Duitse komaf vandaar. echt weer een lekker dat wel. 

Etosha Nat. park bezocht ook hier mochten we niet in met onze vervoermiddel wat we ook niet wilden. Het park wordt beheerd door de regering en dit is ook goed te merken. De mensen zijn erg ongeÔnteresseerd en konden/wilden ons dan ook niet verder van dienst zijn. We zijn toen maar 25 km terug gereden hier hadden we een camping gezien en hier werden we hartelijk ontvangen en we konden van hun de volgende dag hun pick up, hun zeggen bakkie mee krijgen. Dit was echt geweldig. 

Het is er heel mooi en erg droog. De dieren komen allemaal naar de waterbronnen toe om te drinken die hier veel zijn. Sommige zijn aangelegd en anderen zijn natuur.

NamibiŽ, 28 maart 2003.  

 
In Upuwo overnacht en de Himba's en Hereo's lopen hier al rond in het dorp. Toch een gek gezicht de Himaba vrouwen die met blote borsten lopen en helemaal ingesmeerd zijn met rode klei wat trouwens niet echt lekker ruikt. daarentegen de Hereo vrouwen dragen heel veel rokken over elkaar en heel kleurig over elkaar. en ze zijn behoorlijk stevig al met al erg pompeus. 

De volgende morgen waren we gewoon onderweg en zijn we naar een Himba familie geweest en gevraagd of we even mochten kijken. We hadden wat presentjes meegebracht. Dit hadden we van anderen gehoord dat ze dit graag wilden hebben. Wat koffie en meel en vaseline en snoepjes voor de kinderen. Ze vonden het alleen jammer dat we geen suiker hadden meegenomen want dit was net op. Nou jammer dan. 


Hoe is het mogelijk dat een mens zo kan leven zo eenvoudig en vies. Wel heel interessant om te zien.

NamibiŽ, 3 april 2003.  

 
Namibie is het mooist zo zo'n beetje bij Upuwo naar boven en naar beneden door de woestijn heen. Er lopen hier geen asfalt wegen maar goeie wegen van graffel die soms net op asfalt lijken. Zolang het niet regent is er niets aan de hand. 

Overigens zijn er overal prima bewegwijzeringen wat we niet meer tegen gekomen zijn vanaf Egypte.De dorpen die we onderweg tegen komen zijn echt eenzame oorden waar heel weinig mensen wonen. Gelukkig is er wel overal cola te koop. 

In Swakopmund aan de kust was het erg koud. Er loopt hier een koude zeestroming langs vandaar. Mistig en miezerig hier zijn we niet echt op naar zoek dus weg wezen hier. 

Wel heel apart, we komen zo de woestijn uit dat we nog dachten de kachel mag wel een tikje lager gezet worden. 10 km voor Swakopmund is het zo fris dat de fleeze nog onder de motor jas aan gaat. Henk heeft hier in de duinen een quard toer gedaan en Jannie is in de woestijn een kameelsafari gaan doen. Wat de snelheid aan gaat zit hier wel wat verschil in. 

50 km voor Windhoek werden we ingehaald door 6 motorrijders en na een tijdje stonden ze langs de weg om ons tot stoppen te brengen wat ook is gelukt. We werden uitgenodigd om met hun mee te gaan naar Windhoek naar hun clubgebouw. om wat te drinken. Altijd goed. 

Aangekomen in het clubgebouw moesten we met motor en al tot aan de bar rijden als we dit niet deden moesten we een rondje betalen. Ok dan maar. 
We werden gelijk uitgenodigd om bij iemand te slapen en te eten. Dit is trouwens heel vaak het geval. We zijn nu druk met op de koffie gaan en we zijn al een keer bij een stel geweest om te ontbijten. Alles goed en wel, als we de hele dag gereden hebben is het best lekker om in je eigen tent te slapen. Geen zorgen we zijn niet altijd aan de sjouw. 

Ons plan om naar de Sossusvlai te gaan is in het water gevallen. Daar waar de duinen zo hoog zijn en mooie kleuren heeft. Het had al een paar dagen behoorlijk geregend en de graffel wegen zijn dan erg modderig dus een beetje lastig voor op de motor. 

Het leek Henk nog wel leuk door de regen over het modderpad maar Jannie kan geen slechte wegen meer verdragen. We vinden NamibiŽ zo'n heerlijk land, schoon en prachtige natuur en redelijk westers dat we zeker hier terug komen en dan gaan we dan naar de Sossusvlai onder betere omstandigheden. 

Verder naar het zuiden regend het niet meer en het is er heet. Het is trouwens wel winter aan het worden. Winter, winter. 

Naar de Fishriver canyon dit is op Amerika na de grootste canyon van de wereld. De aarde is hier 500 miljoen jaar geleden opengebarsten met het gevolg een canyon. 

We slapen in Ai-Ais (heet,heet) op de camping. Hier zijn hotsprings en het zwembad is eigenlijk een beetje te heet om in te zwemmen, het is toch al zo warm. Het is druk op de camping want het is paasweekend. Veel Zuid-Afrikanen. komen hier naar toe en gaan dan braaien. Grote stukken vlees gaan dan naar binnen gewerkt worden. S'avonds is het een grote rook en geur party van vlees. 
Het is zo typerend, deze camping wordt gerund door de gemeente dus van de zwarte bevolking. Deze mensen kunnen niet organiseren. 

Het is soms wel erg lachwekkend. Bij het ontbijt in het restaurant vroegen we om een mes en een vork, we kregen 1 mes en drie lepels. waarschijnlijk hadden ze niet genoeg bestek maar zo leek het toch nog wat met al die lepels. Een andere keer maken de obers ruzie over een ei die verkeerd besteld was, nou ja. 

Kaapstad, 21 april 2003.  

 
We zijn bijna in Kaapstad. Bij een benzine station worden we gelijk weer aangesproken door een stel op motoren. Vorig jaar zijn hun door Europa getrokken en ze wisten volgens hun precies hoe wij ons voelden in een vreemde plaats. Zielig hŤ?

 Vervolgens moesten we gelijk bij hun komen slapen en de alom bekende braai bij hun eten. We weten niet hoe dit allemaal af gaat lopen met ons gewicht trouwens. Wat kunnen we doen !! 


Komend weekend gaan we naar hun zomerhuisje de verjaardag van Jannie vieren want ze is gelijk jarig met de vrouw van dit stel. Grappig of niet dan. 

In Kaapstad aangekomen en we zijn op zoek gegaan naar het hotel waar Riette een pakje voor ons heeft heen gestuurd. Gevonden en het pakje is aangekomen gelukkig. Alleen het is een heeeeeeele luxe hotel. Whou. 


Nou we komen ook niet iedere dag in Kaapstad aan. Dit hotel heeft denken we ook nog nooit motorrijders gehad met van die vieze stoffige koffers (stof uit NamibiŽ) We werden gefeliciteerd door de manager want die vroeg natuurlijk waar we wel vandaan kwamen dit was wel heel leuk. 

We laten ons goed verwennen in dit hotel, maar alleen voor 1 nacht laat dat duidelijk zijn. 
We zijn s'middags naar de high thee geweest met van die vriendelijke obers in drie delig pak, met van die dametjes met glad getrokken gezichten en keurig opgemaakt en gekleed. Daar zaten wij dan met verweerde gezichten, Henk had een gat in z'n broek maar heeft er even een glad gestreken servet opgelegd.

 Onze kleren zijn behoorlijk verweerd en er zit niet zoveel model meer in. Misschien een goed idee om morgen eens te gaan winkelen.

Kaapstad, 28 april 2003.  

 
We zijn uiteindelijk 6 dagen bij Dirk en Loret (motor echtpaar) in Kaapstad gebleven. We kregen de voordeursleutel mee en we konden net doen wat we wilden. erg gastvrij en gezellige luitjes. Vanaf hun huis hebben we allerlei bezienswaardigheden bekeken

. Naar de Kaap de Goede Hoop gereden, dit is toch wel een beetje bij gebleven van de verhalen van onze meesters van de lagere school vroeger. Leuk om dan hier in het echt te zijn. 

Het leuke van deze plaats was dat we oude bekenden tegen kwamen die we onderweg al eerder hadden ontmoet. Een motor stel uit Engeland die we in Nairobi hadden ontmoet en een andere engelsman in Swakopmund. Nog een andere motorrijder die vanuit Canada was vertrokken en nu onderweg was naar Europa. Al met al weer heel veel gepraat en verhalen gehoord. 

Na m'n verjaardag te hebben gevierd in Worcester met Dirk en Loret in hun vakantiehuisje ging onze tocht verder met de bekende "Garden Route". Lange kust met prachtige grote baaien en onmetelijke grote agrarische gebieden. We konden maar doorrijden en km maken. De wegen zijn fantastisch met weing verkeer. 

Het begint hier een beetje winter te worden. Als de zon schijnt is het geen probleem, toch nog wel 25 graden lekker toer weer. Maar s'nacht is het bitter koud in de tent dan daalt de temp.tot wel 3 graden. We slapen dus ook niet meer in de tent dit is voor Henk geen aankruipen tegen aan om Jannie warm te krijgen. 

Er zijn hier veel en prachtige B & B. De elektrische deken is al aan als we aankomen. ZA is compleet anders dan alle andere Afrikaanse landen. Het is echt te merken dat hier apartheid is geweest. Voor Mandela heeft iedereen zowel zwart als blank enorm veel respekt. Er zijn hier blanke mensen die niet in een hotel willen slapen waar ook zwarte mensen zijn. Ze willen niet met het idee op een bed slapen waar ook een zwarte heeft geslapen. Dus het zit soms nog erg diep.

De verdeling is ongeveer 1 blanke op 10 zwarten. De werkloosheid bij de zwarte bevolking ligt op zo'n 70 % dus dit ligt erg hoog. Er is na de opheffing van de apartheid een zgn. "rechtstellingsaktie" geweest. De zwarte bevolking heeft voorrang op bepaalde banen. Er zijn nu mensen op belangrijke posten die hier eigenlijk geen studie voor hebben gevolgd en er niets van afweten. Deze hebben vervolgens weer de andere kleur nodig om hun te helpen. 

De apartheid is nu omgedraaid naar de andere kant. De blanke jongeren krijgen heel moeilijk een baan en deze gaan nu veel werken in Australie en Canada. De zwarte mensen blijven nog steeds in hun kleine huisjes wonen en het gros werkt ook niet . Er wordt veel rondgehangen bij benzinestations en supermarkten en langs de weg. Er wordt uit prullenbakken gegeten, er wordt teveel gedronken met alle gevolgen van dien. 

Al met al we vinden het nogal ingewikkeld het is soms voor ons niet te snappen. Als de blanken dit land niet hadden opgebouwd was het nog een ontwikkelingsland geweest. Ze moeten het samen redden in de toekomst en hier wordt ook goed aan gewerkt dat wel. De toekomst zal het zeggen. 

We hebben trouwens bitter weinig kontakt met de zwarte bevolking omdat deze allemaal bij elkaar wonen in hun eigen townships en hier komen we toch niet echt graag. Des te meer met de andere kant. We worden overal aangesproken bij stoplichten enz. 

Leshoto, 5 mei 2003.  


Aangekomen in Masuro de hoofdstad van Leshoto Dit is een klein koningkrijkje midden in ZA. Met een echte grensovergang met visum e.d. Het is zo klein dat we na een dag er al weer uit waren. Leshoto is echt afrikaans. 

Gelijk bij binnenkomst een hoop getoeter, fruit is weer per stuk te koop. De wc is weer lekker vies en een hoop drukte wel gezellig. De mensen hier lopen met dekens om voor de kou. De vrouwen zijn al zo breed in de heupen en dan nog een dikke deken erom kun je nagaan.

Leshoto, 6 mei 2003.  

Hoe de reis afliep...........

 

Het besluit om naar huis te gaan hebben we gemaakt in Leshoto. Gaan we  verder of gaan we terug. De doorslag was ook dat het steeds kouder begon te worden. We hadden alleen maar zomer kleren voor op de motor en niet voor de kou. We keken elkaar even heel diep in de ogen, we hadden genoeg gereisd en gezien, we gaan naar huis.

We  zijn terug gereden door ZA  naar Windhoek. Hier hadden we nog het een en ander te regelen. We hadden ook niet zo veel zin om vanuit Johannesburg te vertrekken, het is zo enorm crimineel hier.

ZA is ons wel heel erg meegevallen. Onderweg hoorden we veel verschillende verhalen. Het enige, het is niet echt Afrikaans. We hebben eigenlijk alleen maar contact gehad met de blanke ZA. Hele gezellige, gastvrije mensen, dit moeten we echt zeggen.

We hadden nu nog een nieuwe kans om naar de Sossusvlei te gaan want het regende nu niet meer. Dit was enorm de moeite waard. Wat een mooi natuur verschijnsel.

Terug in Windhoek hebben we de tickets gekocht voor naar Frankfurt en onze motoren ingeleverd bij het inklaringsbureau. Deze gaan ook mee in het vliegtuig. Het leek ons toch wel erg leuk om al rijdend onze motoren weer in de garage te zetten thuis.Dus op een gegeven moment zit je zonder motor, dit is even kaal. Op de laatste dag is onze mobiele telefoon nog even gestolen. Laat hij er gelukkig mee zijn. Dit is ook het enige wat ons is afgestolen dat is toch niet te veel.

Vanaf Frankfurt moesten we nog 350 km naar Kamperveen rijden. We vonden het zo druk op de weg. Het leek wel of we in dit ritje meer verkeer tegen gekomen zijn dan in heel Afrika.

Henk kreeg nog zín allerlaatste lekke achterband voor de verandering. Gelijk weer een oponthoud van een uur.

We hadden niet zoín haast maar de geur van thuis zat ons wel al in de neus.

Thuis aangekomen, hier kregen we een warm onthaal, van het zelfde groepje mensen als bij ons afscheid. (Onze kinderen en Terra)   ze stonden al op de dijk op uitkijk en de thee was klaar dus wat wil een mens nog meer. We hadden elkaar heel veel te vertellen dat was zo klaar als een klontje.

In de weken na onze thuiskomst was het voor ons echt genieten. Al onze dierbaren weer dicht bij ons in de buurt. Elke avond op een heerlijk schoon bed, lekker douchen met 100 % zekerheid van water en warm. Wat een ongekende luxe. We wisten wel al dat we het heel lux hadden hier in Nederland maar nu weten we het zeker.

We hebben in totaal 36.000 km gereden. We hebben geen ongelukken gehad,geen pech,op de lekke banden na dan. Bijna alleen maar aardige en enthousiaste mensen ontmoet. We hebben een fantastische ervaring achter de rug. Het was een droom van ons en die hebben we waar kunnen maken. Het is bijna niet te verwoorden of te verbeelden het zit ons in onze brein.

HET GENOT VAN REIZEN IS WEGGAAN ZONDER TE WETEN WAT ER KOMEN GAAT.

Nadat alles weer een beetje normaal begon te worden na onze terugkomst, zijn we in de tuin en in huis aan het werk gegaan. Dit was bitter nodig. Onze huurder had er een potje van gemaakt. Onze kinderen en Ton en Wil hebben voordat we thuis kwamen alles moeten opruimen en schoonmaken want ze vonden niet dat we in die zooi terug konden komen.

Tijdens het werken in de tuin konden we alles even rustig laten bezinken. Het werd zo langzamerhand weer ons eigen stekje en dat is ook weer prima.De geur van de huurder is overal weer af.

Na een maand is Henk zo langzamerhand weer begonnen te werken op de zaak. En voordat hij het wist zat hij er ook zo weer in. Hij heeft er weer zin aan. Het is echt heel goed om een keer helemaal weg te zijn en alles vanaf de zijlijn te bekijken. Daarna met volle enthousiasme weer te beginnen.

Jannie heeft wat meer tijd nodig gehad om te beginnen. Ze had haar baan opgezegd voor de reis en wat nu. Solliciteren maar weer. En dit lukte aardig. Ze kreeg een baantje als taxi chauffeur om patiŽnten weg te brengen naar het ziekenhuis of naar revalidatie centrums. Deze baan heeft ze 4 dagen gedaan, vervolgens kreeg ze een auto ongeluk. (voorrangsfout) Alles redelijk goed afgelopen, 2 autoís total loss. De andere bestuurder had een scheurtje in de bekken en in het schouderblad. Ze had zelf wat nekklachten wat later erger werd maar na een maandje begon dit weer op te knappen. Dus iedereen leeft nog gelukkig, een ongeluk zit in een klein hoekje en soms heel dicht bij huis.  

Nu heeft ze weer een nieuwe baan als gezinsverzorgster en als vrijwilligster in het asielzoekerscentrum in de kleding winkel. Zo kan ze nog een beetje de sfeer proeven van deze mensen uit vreemde landen. Erg leuk om te doen.

Dus het gaat helemaal goed met ons en we kijken nog steeds terug op een fantastische reis.